سیاوش گفت : بارونه ؟

گفتم : نه این پشت سقف داره ! بعیده !

پنجره رو وا کردم دیدم عجب شرشری !

به هم لبخندی زدیم و احساس کردیم اگه بریم زیر بارون قدم بزنیم این موقع شب چه حالی میده ! و نکته ی جالب این بود که تو نمایشنامه ی سیاوش کلاْ فضا بارونی بود و این هماهنگی قشنگ به نظر می اومد ... ولی نشستیم تا متن خونده شه ... بعدش هم کلی حرف زدیم و خوابیدیم ...

صبح صاحبخونه تلفن کرد که بیاین پایین این لوله توالت تون ترکیده و از ساعت ۴ و نیم تاحالا داره شرشر آب ازش میاد !

... توضیح می خواد ؟

این واقعیت همه بارون هاییه که ما باهاش کلی صفا می کنیم  ! 

حالا رادی ... چند روز باید بگذره تا مبهوت شم ؟

گاهي مي شه جاي چيزها رو عوض كرد ، شايد قشنگ تر به نظر بياد ( كسي چه مي دونه ).

مثلاً به جاي يه روز براي تبريك تولد ، يك ماه تبريك بگي . چه فرق مي كنه تمام ماه متعلق به كسي كه توش اجازه گرفته تا باشه و زندگي رو با همه ي غلظت هاش شروع و تجربه كنه ، و اين اجازه رو داره كه يك ماه به خاطر اين مهم تبريك و شاد باش بشنوه .

***

قرار بود 11 آذر تبريك نامه رو به پست تحويل بدم ولي به علت آب و هواي بد نتونستم چند روزي از خونه بيرون بيام و به پست سر بزنم ولي به محض آفتابي شدن هوا معطل نكردم .

ناراحت نيستم و شايد كمي هم راضي ، چون قشنگيه يه تولد به اينه كه وقتي و درزماني كه اصلاً انتظارشو نداري هديه بگيري .

همه اينها رو گفتم...

كه زاده شدن تو رو تبريك گفته باشم ،

و شادم مي كني اگر تمام حس هايي رو كه توي تك تك حروف اين تبريك نوشت هست ،

ازم قبول كني .